Winterhike 2010

Na de Winterhike 2009 ben ik samen met Dolf Kaufmann door de leiding van Arrowe gedold om, als ouders van twee Arrowe leden, mee te gaan met de Winterhike 2010. Dit konden wij natuurlijk niet over onze kant laten gaan en dit was dan ook de reden dat wij, de oudste mannen van de hele groep, op 27 december 2010 om half negen, bepakt en bezakt, bij het Erica fort stonden. Niet wetende wat de komende dagen ons zou brengen. Waar zouden wij heengaan en hoe zouden de omstandigheden daar zijn. Nou daar kwamen wij na een reis van 3 uur met de auto wel achter. Wij wisten dat er sneeuw zou liggen, maar zoveel, 50 – 70 cm, hadden wij ook niet verwacht.

Hieronder zal ik proberen mijn impressie van deze vier dagen te vertellen.

Dag 1

De wekker gaat al vroeg en samen met Jesse stop ik de laatste spullen in de rugzak en lopen wij om half negen naar het Erica fort. Daar komen wij iedereen tegen die meegaat en rond half 10 vertrekken wij in de auto's richting het onbekende. Na drie uur rijden kwamen wij aan in de omgeving van Hilchenbach en werden wij aangenaam verrast met een flink pak sneeuw. Zoveel sneeuw, dat wij dit de dagen daarop niet meer zo aangenaam vonden en regelmatig vervloekt hebben.

Alles uitpakken , rugzakken omhangen en naar het vertrekpunt lopen. Hier kregen wij van de leiding de routebeschrijving voor deze dag en konden wij gaan lopen. Daar het voor Dolf en mij de eerste keer was, dat wij met dit soort cryptische routebeschrijvingen moesten werken, liepen wij natuurlijk bij de eerste bocht al de verkeerde kant op.

Aangezien alle groepen eigenlijk al meteen in het begin fout liepen, hebben wij de rest van de dag gezamenlijk gelopen. Deze dag liet ons eigenlijk al zien hoe de rest van de week zou worden. Door vaak kniehoge sneeuw ploeteren, ploeteren en nog eens ploeteren. Rond negen uur 's avonds waren wij eindelijk bij het kamp waar wij zouden overnachten.

Een huisje, een heerlijk kampvuur en veel picknicktafels die uiteindelijk onze slaapplekken zouden worden.

Na het uitgraven van de picknicktafels en het in orde maken van de slaapplekken, kregen wij een heerlijke maaltijd voorgeschoteld.

Dag 2

Na een korte nacht lekker geslapen te hebben , waren Dolf en ik al weer vroeg, rond zes uur, wakker. Dit was voor de dagen daarna onze standaard tijd om op te staan en wat herrie te gaan maken. Dit werd alleen niet door iedereen (lees: leiding) op prijs gesteld. Dat waren in onze ogen toch wel langslapers. Zo gauw het een beetje licht was hebben wij onze spullen opgeruimd, zijn wij gaan ontbijten en konden wij ons gaan bedenken wat ons vandaag te wachten stond.

Wij zijn deze dag begonnen met abseilen ( erg leuk ) en hebben daarna weer de rukzakken omgehangen en zijn met een nieuwe route beschrijving op pad gegaan. Omdat wij door een dorpje kwamen hebben wij eerst ergens bij een bakker koffie gedronken en, dit bleek niet bij het ontbijt in te zitten, oploskoffie gekocht. Het was voor Dolf en mij weer een dag van foutlopen, een foute afslag nemen en na twee uur ploeteren tot ontdekking komen dat je weer op het beginpunt staat.

De rest van de dag liepen wij gelukkig redelijk foutloos en na een GPS doorsteek en tokkelen kwamen wij in het donker de rest van de groepen weer tegen. Vanaf dat moment ging het weer fout en op een gegeven moment wisten wij echt niet meer waar wij waren. Via de telefoon informatie gevraagd en uiteindelijk waren wij rond half negen in het nieuwe kamp. Na de nodige voetverzorging bij menigeen, was het weer uitgraven van de picknicktafels en het in orde maken van de slaapplekken en daarna eten en ons mandje in.

Dag 3

Dag 3 zou uiteindelijk de langste en zwaarste dag worden, maar gelukkig wisten wij dat bij het opstaan nog niet.

Na het ontbijt weer op pad en lekker lopen. We zijn deze dag eigenlijk niet veel fout gelopen, maar de omstandigheden waren zo zwaar en soms onduidelijk, dat dit een hele lange dag zou gaan worden. De route was prachtig maar uiteindelijk waren wij deze dag pas om 23.00 uur in het laatste kamp. Daar moesten de slaapplekken nog in orde gemaakt worden en moesten wij deze dag ook ons eigen eten maken. En lag ik rond 2.00 uur 's nachts, compleet gesloopt, in mijn slaapzak.

Dag 4

Bij het opstaan op dag 4 was het erg koud, Dit bleek de voorbode van een prachtige zonnige dag te zijn. Het was ook de dag waarop wij onze laatste tocht zouden gaan lopen om rond 15.00 uur weer richting huis te gaan. Het was een relatief simpele route, alleen door de diepe sneeuw was een gedeelte zeer zwaar.

Mooi op tijd bij het eindpunt aangekomen en na weer een reis van drie uur, waren wij om zes uur weer in Naarden. Bij de Erica heerlijk genoten van het traditionele Captains Diner en na het gezellig natafelen, om negen uur moe maar voldaan op huis aan.

Tot slot

De Winterhike word altijd door de organisatie in de herfst uitgezet en nagelopen, maar de omstandigheden waren dit jaar zo extreem anders dan verwacht dat dit volgens zeggen een van de zwaarste Winterhikes ooit was. Ik heb dan ook diep respect voor alle deelnemers die deze Winterhike gelopen hebben.

Het is een uniek evenement en ik kan het iedereen aanraden.

Gerard Beers